محمد علی دشتی
متخلص به فایز دوبیتی سرای قرن سیزدهم، در سال 1250 ه ق در روستای کردوان
دشتی در استان بوشهر به دنیا آمد.بی گمان او بعد از بابا طاهر همدانی شاعر
قرن پنجم از بزرگترین و معروفترین دوبیتی سرایان ایران است.پدرش مظفر فرزند
حاج درویش نام داست که از روستای کردوان بود و نسل اندر نسل ریاست این
روستا را عهده دار بودند.و همچنین سلسه نسب فایز به فارس بن شهبان یکی از
مشایخ آل برنجه میرسد. مقدمه کوتاهی بود در مورد زندگی ایشان و اصل نصبش
حال بعضی ها او را به اشتباه دشتستانی می نامند .
در حالی که فایز اهل دشتی بوده است
نه دشتستان.چه مرکز دشتستان برازجان و مرکز دشتی خورموج.و بین دشتی و
دشتستان نیز تنگستان قرار گرفته است. و در هیچ دوره تاریخی دشتی زیر نظر
دشتستان نبوده است که بعضی ها به اشتباه این را ذکر می کنند.
کسانی که فایز را اهل دشتی خوانده اند و نه دشتستانی
دکتر سید جعفر حمیدی در کتاب فرهنگنامه بوشهر
عبدالمجید زنگویی در کتاب
ترانه های فایز که جامع ترین کتاب در مورد زندگی و شعر فایز است و در همه ی
کتابفروشیهای کشور تحت عنوان «ترانه های فایز» به کوشش عبدالمجید زنگویی
یافت میشود.
علی باباچاهی در کتاب شروه سرایی در جنوب ایران
دکتر سید احمد کازرونی در کتاب بوشهر شهر آفتاب و دریا
مصطفی فخرائی در کتاب فایز دشتی
دکتر مشایخ و قاسم یاحسینی در کتاب فایز دوبیتی سرای جنوب
منوچهر آتشی در چند شعر به یاد فایز
برگرفته شده از کتاب فایز دشتی مولف:مصطفی فخرایی و استاد هاشمی زاده